Af en toe heb je zo’n band: een Amerikaanse of Engelse groep die alléén in Nederland succes heeft. In eigen land kunnen ze nog geen deuk in een warm pakje hitboter maken, maar in Nederland zijn ze wereldberoemd. Mother’s Finest, de unieke funk/rockband uit de jaren ’70, kan er over meepraten.

Mother’s Finest was in de jaren '70 een unieke band, niet alleen omdat er zowel zwarte als blanke muzikanten in zaten (toen, zeker in de States, tamelijk uniek), maar ook omdat Mother’s Finest een van de weinige bands was die (hard)rock en funk met elkaar combineerden. Het paste midden jaren ’70 wel in de ontwikkeling van de funk, die steeds steviger werd – vooral dankzij groepen als Sly & The Family Stone en Funkadelic.


Mother’s Finest bewees dat scheurende gitaren en een funky basloopje prima met elkaar konden samengaan. De stemmen van zangeres Joyce Kennedy en zanger Glenn Murdock gaven de muziek van Mother’s Finest net wat meer funk-gevoel, zodat er echt unieke nummers ontstonden.

Maar ja, misschien wat té uniek voor de conservatieve oren van de Amerikanen. Want op rock-radio werd Mother’s Finest nauwelijks gedraaid omdat het te funky was, en op ‘zwarte’ stations was de band niet te horen omdat de muziek te veel ‘rock’ was. Een van hun albumtitels, ‘Black Radio Won’t Play This Record’ was dan ook profetisch (eigenlijk maar half, want ook de ‘blanke’ radiostations draaiden de plaat niet).

Hoe anders was het in Nederland. In 1978 was Piece of the Rock een top 10-hit in ons land. Daar stond ook het opzwepende Baby Love op, dat ook een mini-klassieker werd in ons land. De band had het succes vooral te danken aan Alfred Lagarde, die destijds de eerste dj was die Mother’s Finest in z’n programma’s draaide. De band is dat nooit vergeten, en Joyce en Glenn waren jaren later dan ook te gast op de begrafenis van Alfred.

Mother’s Finest bestaat nog steeds en met hun optredens spelen ze nog steeds menig dak van de moederzuiger. Op dinsdag 25 april is dat van de Melkweg aan de beurt!

Tot slot een pikant detail: De zoon van Joyce en Glenn, Dion, houdt de lijn met Nederland in stand door het feit dat hij in 2003 korte tijd drummer was van Kane.