In Phoenix (Arizona) is gisteren de Afro-Amerikaanse pianist en organist Billy Preston op 59-jarige leeftijd overleden. Preston, te herkennen aan zijn funky, met gospel doordrenkte spel, maakte tientallen platen onder eigen naam. In 1973 won hij een Grammy voor het superfunknummer 'Outta Space'. Verder had hij twee soulhits met 'It Will Come In Time' en 'With You I'm Born Again'. Maar Preston bracht zijn carriere vooral door in de schaduw van de groten. Hij leverde in de jaren zestig en zeventig essentiele bijdragen aan klassieke albums van The Beatles, The Rolling Stones, Aretha Franklin (Young, Gifted and Black), Bob Dylan (Blood on the Tracks) en Sly and the Family Stone (There's a Riot Goin' On). Preston schreef verder de hit You Are So Beautiful voor Joe Cocker. Een van zijn laatste daden, het inspelen van de clavinet-partij op Warlocks van het dubbelalbum Stadium Arcadium van The Red Hot Chili Peppers, verrichtte hij min of meer vanaf zijn ziekbed. Hij speelde ook orgel op het recente comeback-album 12 Songs van Neil Diamond.

Hoewel er meer mensen aanspraak kunnen maken op de bijnaam 'de vijfde Beatle', komt Preston daar wellicht het meest voor in aanmerking, dankzij zijn spel op het witte dubbelalbum (1968), Abbey Road (1969), en, vooral, op Let It Be (1970). Tijdens de desastreuze sessies voor die plaat was de goedlachse Billy Preston de man die de desintegrerende band nog enigszins bij elkaar hield. De hit Get Back stond zelfs op naam van 'The Beatles with Billy Preston'. De toetsenist speelde mee tijdens het fameuze, laatste Beatles-concert op het dak van het Apple-gebouw in Londen.

Ook The Rolling Stones profiteerden van zijn spel op belangrijke albums als Sticky Fingers, Exile On Main St. en Black And Blue. Ruzie over geld bekoelde de verhoudingen - hij werd niet erkend als medecomponist van het lied Melody - maar op Bridges To Babylon (1997) deed Preston weer mee. Keith Richards (op bas) en, Eric Clapton speelden mee op Prestons album That's The Way God Planned It.

Billy Preston, geboren in Houston, leerde al op zijn derde piano spelen. Zijn band met de groten begon al vroeg: op zijn tiende begeleidde hij gospellegende Mahalia Jackson en in 1958 speelde hij de rol van bluespionier W.C. Handy op jonge leeftijd in de film St. Louis Blues. Hij kwam al snel terecht in de bands van Ray Charles en Little Richard. Op tournee met die laatste leerde de 15-jarige Preston in Hamburg de toen nog onbekende Beatles kennen. Hij zorgde ervoor dat deze sloebers fatsoenlijk te eten kregen.

Na de succesvolle jaren zeventig kwam in de jaren tachtig de afgrond in zicht. Preston raakte verslaafd aan alcohol en cocaine en werd gearresteerd wegens verzekeringsfraude, nadat hij zijn huis in Los Angeles in de brand had gestoken. Sinds de jaren negentig bleek God weer andere plannen met hem te hebben, toen hij weer toerde met Eric Clapton, Steve Winwood en Motown-band The Funk Brothers. Het grootste eerbewijskreeg hij van de beroemde trompettist Miles Davis, toen hij in 1972 een nummer naar hem vernoemde: Billy Preston.